دیروز جز آخر وقت همه اش خوب بود ...همه اش زندگی بود ...علی تلید که حال و احوال کنه ...از شنیدن صداش به قدری خوشحال شدم که حد نداره ...وقتی می بینی کسایی یادتن که الان دیگه دلیلی نداره یادت کنن ...یه حس رضایت تو صورت آدم پیدا میشه ! که خیلی وقته نیست اون حسه !خیلی قشنگه تا اسمت میاد میگن اوووووووه خانومه ...دوست داشتنیه !!! (هر چند که تو توی دلت اینو قبول نداری ...اما از اینکه دیگرون حتی به اشتباه یه همچین چیزی میاد تو سرشون ...تو احساس رضایت میکنی !)اون رخوت دلخواسته هنوزم هست !!!

می شنوم جمعه شب ...برنامه بله برون داشته ...نمی دونم چرا بغض می کنم ...نمی دونم چرا اشکام سر می خوره ...نمی دونم چرا تو تاریکی شب میرم سر خاک محسن ...نمیدونم چرا گوشیمو خاموش می کنم و مادریم رو نگران ! نمی دونم چرا از میدون اینقده با حرص  راه میرم که نمی دونم چطور زمان تموم شده ! و رسیدم خونه !!! نمی دونم چرا تا مامان وقتی به صورتم نیگاه می ندازه با اینکه به توصیه عزیزترین صورتمو شستم ...باز هم متوجه میشه که گریه کردم

نمی دونم چرا هی از خودم بدم میاد ...هی بغض می کنم ...هی به خودم میگم تو که دیگه برات مهم نبود چرا داری اینطوری خودتو عذاب میدی؟ نه من واسه اون و ازدواجش ناراحت نیستم برای مرگ آرزوهام ناراحت بودم ...برای شقایقی که همه می گفتن دوست داشتنیه ...برا دختری که می تونست قشنگ زندگی کنه ! و یه جورایی حق زندگی کردن رو ازش دزدین !!! آره دزدیدن ...

برای بی هدفی ناراحت بودم ...برای اینکه دو روز دیگه ۲۲ سالگی داره تموم میشه . من یه مشت خاطره تلخ (هر چند یه روزی شیرین بود ) کف دستم دارم ...یه ریزه تجربه ی به درد نخورد ...یعنی عملا هیچ !!!فک می کنم ...چرا ازم عذر خواهی نشد ؟ چرا نگرانم نیست کسی؟ که حالم آیا بده ؟ که آیا برام جا افتاده ؟ که آیا ؟!!!

هر چی بیشتر فکر می کنم بیشتر می بینم که ناراحت نیستم از اینکه نیست ...ولی برای خودم خیلی ناراحتم ...برای اینکه کاش برای کسی مایه می ذاشتم که دوستم می داشت ...که هر لحظه دوست داشته باشه کنارم باشه نه یه سری حرفهای پوشالی ...اس مس هاش میاد تو سرم ...خانوم به خدا !!! من دوستت دارم ...نم یخوام بپیچونمت ...هر جا میرم دوست دارم تو کنارم باشی !!!!!! میام جلو به جون امید راست می گم !!!

شقا باور کن وقتی اینطوری حرف میزنی کنترلمو از دست میدم و چرت و پرت می گم ...من تحملشو ندارم تو باهام این طوری حرف بزنی ...جبران می کنم خانوم ...به جون شقایق ...از همین حالا...

مهم نیست ...اشتباه کردم دیگه ! نباید تا آخر عمر که خودمو مواخذه کنم ! پیش اومده ...نا خواسته !اما شده ! ایرادی نداره یه روزی بغض گلوی من هم تموم میشه !زندگی قراره با همه قشنگی هاش بهم بخنده ...قراره آینده ی نیومده مال من باشه !!!(مزخرف ترین جمله ایه که شنیدم و تا به حال به زبون آوردم )قراره بهترین ها مال من باشه )چه آدم خود باوری هستم من ها ! اعتماد به نفس نیست که کوه یخه انگاری !!!  

چند روز پیش تز اینها یه بابایی برگشته بهم تیکه می اندازه ...لج  میکنم ...میگم حتمنی باید یه چیزی بگم که تا فیها خالدونش بسوزه ...یادم میاد یه جدایی وحشتناک داشته ...تو سن ۲۶ یا ۲۷ همین حدودها سالگی! بهش میگم آره همه تو یه دوره از زندگیشون یه ریزه از این تنش ها دارن ...حالا برای من یه ریزه بهتر از شما بوده ...هر چند که زود اتفاق افتاد اما چیزی تو شناسنامه ام ثبت نشده ....یارو همچین جا میره تو خودش که فک نکنم دیگه بخواد برای هیشکی از این غلط های اضافی بکنه...

دوست جونیها دوستتون دارم ...بوس رو لپاتو ن

این شعر مال بچگی هامه ! خدم از کودنی زیاد نوشتمش ...فقط بهم نخندین ها ...

************************************

وقتی با چشمهای نازت برام از عشق خوندی اون شب

با خودم گفتم که آره درد دل میدونه این شخص

تا چشام به چشمت افتاد

یه تکون خوردی و گفتی

اهل دیار یاری یا که تو هم بی وفایی؟

گفتمت یه شعر می خواستم واسه ی یه قلب خالی

بی ریا و ساده ...اهل یه درد حسابی

یه نیگاه کردم تو چشمهات

مث یه گل قشنگ بود

تو نگاه مهربونت ، غمی از راز قشنگ بود

شعرات رو همه گذاشتم ،توی صندوقچه ی قلبم

بردمش کنار غم هام ، کنار دردای دیگم

هر روز عادت کرده بودم ، که بیای برام بخونی

هر روز عادت کرده بودم

با دل کوچیک و خسته ام

کنار دردات بشینم

یادته ...یادته اون روز که گفتی

آروم آروم واسه قلبم؟

تو همونی که من هرشب واسش از عشق می نویسم؟

نم نم بارون که بارید ،چشمهامو درد تو پر کرد

شعرات رو یه لحظه دیدم که دارن منو می بینن

با دل شکسته گفتن :از غمت دارن می میرن

با خودم گفتم که دیگه ،نمی خوای برام بخونی

آخه هر روز قبل از اینها در خونمون می شینی !

توی جاده ی غم انتهای کوچه ی عشق

یه غریبی دیدم از دور

که تو دستاش گل و شعر بود

گلهای زرد جدایی ،گلهای نفرت و دودلی

با خودم گفتم که آره ، خود عشقه مطمئنا"

قاصد فاصله ها بود ...خودشم زد زیر گریه

با صدای پر غم گفت:شاعرت داره می میره

شعرات رو ازش گرفتم...توی قلبم جا گذاشتم

توی اون یه راز غم بود که باهاش آتیش گرفتم

اینو شاعرم سپرده ،بزارم تو قلب خسته ام

گلها که به زردی رسیدن ، مزه ی مرگ رو چشیدن !!!